~

να προλάβω 

τον ήλιο

να φύγει η σκέψη

καθώς διπλώνεται

κάθε σημείο

της οσμής

βαθιά

μέσα στα μάτια

~

η ροικότητα

παρότι εστιάζεται στα μάτια

κρύβει πέρα απ' το βλέμμα

συχνά εκείνοι

που η παρουσία τους 

γαλήνευε

αρνούνται να εμφανιστούν

πάλι η ακτή

ύπνος

χωρίς 

σημεία

~

επειδή υπήρχε το χώμα

το σημείο ήταν σπλαχνικό

οι δύο πλευρές της

θάλασσας

μαντευόταν

μέσα απ' τον ήχο

ήπιου μεσημεριού

θα συναντούσα

ξανά μικρά παιδιά

άψυχα

στη ροή τους

~

ως όνειρο

η θάλασσα αναθυμίαζε

και ήταν η πρώτη 

συνειδητοποίηση

πως ο χρόνος

ταξιδεύει 

κενός

στις παρυφές νυχιών

αργά το απόγευμα

πάντα

γιατί αυτό που κλάπηκε

κρύβει το πρόσωπο

παιδιού

~

ως όνειρο

η θάλασσα αναθυμίαζε

και ήταν η πρώτη 

συνειδητοποίηση

πως ο χρόνος

ταξιδεύει 

κενός

στις παρυφές νυχιών

αργά το απόγευμα

πάντα

γιατί αυτό που κλάπηκε

κρύβει το πρόσωπο

παιδού

~

πρέπει 

να είναι απλό 

αυτό που θα πω

χάραγμα

στα νερά σου

~

η επιμονή είναι ένα είδος ανάπαυσης
έμαθα το παιχνίδι
στον χώρο αυτό
πως ξανακούω τις φωνές
μισό το σώμα φως
μισό το υπαρκτό σου

~

ο λόγος ήταν προτρεπτικός
η αίσθηση της πορείας 
ακολουθούσε το βλέμμα
μέσα στα χέρια σου
τ' αγρίμι είναι η κάθε μορφή
ίσκιοι ενώνουν 
πλέγμα

 

~

στο φως
να θυμηθώ
σκεπάζουν
και αποκαλύπτουν
σκήνωμα διαδρομής
μπορώ να συμμετάσχω
αν απομονώσω τους ήχους
γλυκά νερά
έτρεφαν τη μορφή σου

~

οι αυτοκινητόδρομοι ακολουθούν τη δύση

χέρια που απλώνουν στις σκιές

αυτή η αίσθηση 

ίδιος χορός

έφυγε

είναι ξηρή 

η σκέψη

~

όταν υπήρχες
κινιόμουν πιο γρήγορα
είναι ο χειμώνας
η εποχή 
που η φωνή
απευθύνεται συνειδητά
μπορώ ακόμα
ακούω τον ήχο 
των βημάτων

~

θα ακούσω το πέρασμα
στα δάχτυλα που θα χαθούν
θα σου μιλούν
εικόνα κέρινη
νερό
μόνο νερό
ο ίσκιος

~

στα όνειρα
οι άνθρωποι δείχνουν τα χέρια τους
στέκουν μπροστά
όλα στριφογυρίζουν
όλα χάνονται στη μέθη
οικείων προσώπων
γυναίκα ακροβάτης
στην ακτή
θα ήθελες
να λείπουν

~

μπορεί να παρηγορήσει 
η οσμή των δέντρων
ή θα επαναφέρει;
βρεθήκαμε εδώ
ο τόπος ήταν κενός πριν λίγο
μείνε μου ίσιος στη σιωπή
μείνε να ψιθυρίσω

~

στη μετακίνησή σου
είχες αέρα
η εικόνα πάλλονταν
και κάπου ξέφτιζε
ο ήχος κόπηκε
ήταν πομπός

εκείνοι που γνώρισες
φορούν τις μάσκες
η αναπνοή τους τέλειωσε
έκρυψαν τη ρωγμή

~

το πρόσωπό σου είναι φτιαγμένο
να επαναφέρει στην κανονικότητα
καθισμένη
μες τη μητέρα 
και την επίπληξη
αγνοείς
αγνοείς τη φύση της πέτρας
τη δίνη του ύπνου
και τ'απλωμένα χέρια
η μομφή έχει δικό της λόγο
μόνο ν'ανοίξουν τα μαλλιά
μόνο να φέρουν σπόρο

~

είμαστε μέρος αυτής της βλάστησης
ας σταθούμε τώρα
όσα μαθαίνονται 
απλά περνούν
η απόστασή μας
σχεδόν στρατιωτική
θα γεφυρώσει τις λέξεις

όταν τα μάτια έλαμπαν
όταν ζητούσε η όψη

~

ήρθα σε επαφή με τη σκληρή αφήγηση
τα πρόσωπα πόζαραν
και περνούσαν
στη μνήμη 
δεν έχει καθρέφτες
το χάδι 
μπορεί να σε κάνει κενό
να επαναφέρει
ο τρόμος 
μαζεύει αυτό που περίμενες
στους κήπους
οι πεταλούδες
ακόμα
μισούν

~

να ξαναδώσω και να κρυφτείς
οι μονόλογοι 
έρχονται από τον ίδιο τόπο
αν δέσω τα χέρια
θα εμφανιστούν
όλοι οι παλιοί
οι πεθαμένες όψεις

από την υγρασία μόνο

η κίνησή μας
φέρνει 
σιωπή

~

και να χαθώ 
πάλι θα πεις
τα δάχτυλα προχωράνε
τα δάχτυλα αποκρίνονται
μετά απ'το σημείο
εικόνες άσχημες
μόνο ο γυάλινος θεός
σέρνει τη θύμησή σου