~

άνοιξα    νύχια σκληρά    στη δύση

`

γαλήνη

καλάμι πλεχτό

την αυγή

`

ο βράχος

χνούδι που σβήνει

λαλιά

~

μιλώντας

το φως στην πέτρα 

πύκνωσε

/

κράτησε

το φύλλο σκιά

στη νομή

/

μαντεία

βράχια λεπτά

με σβήνουν

--

Για λίγες μέρες τα σχόλια θα είναι κλειστά. θάλασσα εύχομαι, πυκνή ζωή

μιμούμαι

βυθίζω νερά

εντομές

κτίρια

οι φόβοι κλειστοί

διάδρομοι

κέρινη

η υπόσχεση

κύλησε

κρύβεται

σβήνει τα μέλη

στον βυθό

σαγήνη
στο μίσχο ρωγμή
άηχη

γέλιο

στη βροχή φυσά
πληθαίνεις

φεύγοντας
χορός χεριών 
άφωνος

στον κοίλο αγρό· στα μάτια

άηχος

ξετυλίγεται

ο βυθός

/

στο χρόνο

σε είδα να κλαις

την αυγή

/

η άμμος 

φύλλα ένωσε

στη ροή

βύθισμα

όνειρο άμμου

η αυγή

στο βάθος 

πανιά και λέξεις

κολυμπούν

/

εικόνες 

αγγίζουν αργά

το βλέμμα

/

οι φωτιές

λόγια θεού

που φεύγει

- -

en arrière plan
 voiles et mots
nagent
/
images 
touchent le regard
lentement
/
incendies
mots d'un dieu
quittant

στον χορό

αιώνια θλίψη
οι σκιές

  

στο φεγγάρι κυρά

η απόσταση της σελήνης

Βασισμένο στο διήγημα του Italo Calvino

σελήνη 
μητέρα νεκρή
λερναία

ρυτίδα

ρουφά χορεύει

ανακλά

στα χείλη

η πρωταρχική

γαλήνη

έλλειψη

γόνιμα κεντάς

το σώμα

στο βράχο

γυάλινη κραυγή

το κύμα