~

μόνο το βλέπω

παρά το ότι 

το άγγιγμα και η οσμή του

ήρθαν πιο νωρίς

όταν μου ζητηθεί

θυμάμαι

μόνο το χρώμα

η άλλη κίνηση

πλέει

ως μορφασμός

~

η απέραντη διαδρομή

διαθλά

αναπαράγεται

δεν ξέρει ακόμα

λέξεις

και όμως θα έρθει

θα είναι

μέταλλο

φωλίτσα

των δερμάτων

~

το πέρασμα 

έκανε τον ήχο της πόλης

σταθερό

τα παράθυρα των θεατών

ξεκίνησαν

να σβήνουν

θα κρατηθώ

η αφή

κρύβεται

δισδιάστατη

ως πλέγμα

~

με ήχο

αυτή είναι η μόνη

αντίληψη

βουβωνική

το φως εξαπατά

πάλλει τα δάχτυλα

στην άκρη τους

η γνώση

~

η φωνή

μπορεί να διαπεράσει

το κέλυφος

να αγγίξει

τον μαλακό

ιστό

ονειρικά

ως ενυδρείο

που πάλλεται

το πλάσμα

θα βιώσει το όριο

γατί γνωρίζει

πως η τροφός

θα έρθει

την καθορισμένη

ώρα

η πειθαρχία

θα λάμψει

ακούσια

ως

περισυλλογή

~

ακουγονται οι φωνές

και χωρίς να το πω

είναι παιδιά

γνωρίζεις

το πέρασμα

το γεμάτο

χαλίκια

μετά το δέντρο

μετά την ύπαρξη

που αναμειγνύει

τα φύλλα

σε θρόισμα 

ψυχών

~

ο άνεμος

κλυδωνίζεται

αλλά πρέπει

να σηκωθείς

ξημέρωμα

μετά τα νερά

τραβιούνται

και η μέρα 

είναι γράφημα

μια πανοπλία 

χωρίς

οπή

αναπνοή

του ρόγχου

~

στην απόσταση

ο εαυτός

πολλαπλασιάζεται

η συνοχή

υπάρχει

μόνο στη μακρινή

βοή

κυμάτων

στους κόκκους

μιας άμμου

που τωρα παίζει

μέσα στη λάμψη

του παιδιού

~

ο κίνδυνος μπορεί να είναι το απλό αντικείμενο

ένα μολύβι

ίσως

που πέφτει

σε μετρήσιμη

απόσταση

το σώμα

ερμηνεύει

ασυναίσθητα

και για τους παρατηρητές

το τίναγμα

αυξάνει 

της αίσθηση

της ψυχρότητας

βαθιά

μέσα

στη λήθη

~

δεν υπάρχει κάποιος λόγος

δεν είναι προφανής

να ανατραπεί 

η σειρά

των σκέψεων

στη διάρκεια 

της ημέρας

τα ίχνη

διακρίνονται

από το πέρασμα

των πνοών

η ακαθόριστη φωνή

αναρωτιέται

πως ο θόλος

χωρά στο περίγραμμα

τα χρώματα ακόμα

είναι απαλά

η κίνηση

δεν ξεθωριάζει

~

το ίχνος

της βροχής

στον παλιό

κόσμο

αποκαλύπτεται

όταν αγνοηθεί

η φαντασία

αναπλάθει 

τα βήματα

καθώς τα ήπια

δέρματα

των ζώων

αγνοούν

την αναμονή

οι κουκκίδες

δεν έχουν

αίσθηση

προσεκτικά

σωρεύουν

~

το πετραδάκι

έχει ακανόνιστες πλευρές

στο όνειρο

δεν λειαίνεται από το νερό

τα χέρια λείπουν

αιωρείται

σε έναν πολτό

χωρίς υφή

κατάμαυρο

στην ύφανση

του κύκλου

~

ο τρόπος που τα πράγματα

πληθαίνουν

δεν είναι ενδεικτικός

της άμμου

πλαταγίζουν στη γλώσσα

περνούν απ' τον ύπνο

σε ζοφερές ακτές

στην πρώτη ακμή

του εμβρύου

~

η άρνηση

θα σμιλέψει

το σώμα

όμως χρειάζεται

τα δέντρα

να μη δείχνουν

τις απολήξεις

το νερό 

θα εμφανιστεί

είναι φορέας

ήχου

στον ποταμό

όπως

η κρατερή

ματιά

~

λόγω του ήχου

πολλά πράγματα περνούν

στη συνείδηση

μικρές γροθιές

παιδιού

σκλήθρες

που αποκόπηκαν

μια οσμή που μόνο στον λαιμό του πατέρα

υπήρξε

τώρα στην άκρη

της θάλασσας

οι κόκκοι της άμμου

πληθαίνουν

όσο υπάρχει

η θάλασσα

όσο υπάρχει

πεισματικά 

ακόμη

~

καθώς το φύλλο

εφάπτεται

η αφή είναι σχεδόν 

πνευματική

τα σχήματα

αρχίζουν

να πάλλονται

ψιθυρίζουν

πως είναι 

πλάσματα

που διασχίζουν

το περίγραμμα

ως την απόγνωση

της τελευταίας

δίνης

~

από την πλευρά

της θάλασσας

η εικόνα του βουνού

είναι λεία

σχεδόν 

θαυματουργή

στον ύπνο

βλέπω πάντα

την άλλη πλευρά

πλάσματα

ανεβαίνουν

στις επάλληλες

διακλαδώσεις

οι τύμβοι

μαζεύουν

χέρια 

παιδιών

~

θα ξεκινήσουμε

από εδώ

ο ήχος θα βοηθήσει

να αγνοήσουμε

συχνά οι δρόμοι

ξεχνούν τα αντικείμενα

η υλικότητα

αντανακλά 

στα χέρια

 

~

μπορώ 

να ανασυνθέσω

το παλιό δάσος

ο καθένας 

έχει τα σημάδια του

στο δέρμα

καθώς αναπνέει

την ησυχία 

λίγο πριν απ' τη δύση

η σκοτεινιά 

των δέντρων

πολλαπλασιάζει

τα μυστικά σου

πάντα 

στα χέρια σου

στις διάστικτες

κουκκίδες

~

η γνώση του νερού

δεν είναι απαραίτητη

στη διαδρομή

που κάνουμε

τα σημεία που περάσαμε

σχεδιάζονται

όψεις

στην παρηγοριά

συνήθως

πρόσωπα

στις άλλες τους

διαστάσεις