~

είναι τόσο σκληρή

η εικόνα

παρουσιάζει 

ανάγλυφα

τα πάθη

ότι ξαναγυρνάς

σε συγκροτεί

η αφή 

δεν είναι πια 

τρομακτική

όσο ακουμπάς

θα νέμεις

~

η παρουσία

της μακρόστενης μορφής

επιβεβαιώνει

πως όλα εφάπτονται

ο θόλος

σχηματίζεται 

από όνειρα

της πρώτης κατάστασης

υγρό 

από το ξένο σώμα

δίχως ακίδες

άνευρο

ψυχρό

πυκνό

~

η αγάπη έχει πάντα

τον απόκοσμο ήχο

της απώλειας

όχι γιατί πρέπει

κάτι να ειπωθεί

ούτε να παρουσιαστούν

τα ενστικτώδη 

μάρμαρα

στις ιαχές προσώπων

μόνο

το σταγονίδιο

της μομφής

σφιχτά

πάνω στο νεύμα

~

υπάρχουν λέξεις που φέρουν βάρος

αποτέλεσμα εξαναγκασμού

το φως της αυγής 

αποκαλύπτει

ότι εντυπώθηκαν

τώρα να τραβηχτώ

η οσμή του ανέμου

δίχως την πόλη

δίχως τον θόρυβο

των ύπτιων

μορφών

~

προσπαθώ

να απομονώσω

με τον έναν ήχο

δεν είναι απλό

χρειάζομαι την επαφή

η ημέρα 

επαναλαμβάνεται

παλιότερα

αντιδρούσα

τώρα

τα χέρια

σχηματίζουν

τη γωνία

ενός καπέλου

ξύλινου

βαθιά

μέσα

στα μάτια

~

φαίνεται

μέσα στα μάτια

μαραζώνει

αυτός που προσπαθεί

να επιβληθεί

ήταν αύρα

στην ήπια θάλασσα

τα σημεία 

που δεν θα ενωθούν

δεν ταξιδεύουν

ελεύθερα

το ανθρώπινο 

μέτωπο

είναι

οργή

 

~

εντόπισε

και έκλεισε στα χέρια

τα πιο μικρά 

σημεία

αυτό που θα λείψει

είναι η οσμή

νομίζαμε

πώς στο πέρασμα

αμβλύνονται

και όμως

οι απώλειες

μακραίνουν

αυτό που αλλάζει

πώς μοιάζουν

όνειρο

κόγχες

δισδιάστατες

πυκνές

~

όταν κοιτά

απ' την ακτή των παραθύρων

αγκαλιάζει

η σταγόνα δεν ακούγεται

τα έντομα τρέχουν 

πολύφωνα

δίχως αφή

πως μπορεί κάποιο σημείο

να ξεχωρίζει;

μόνο όταν πάλλεται

ήπιο

ίσως

μόνο

οσμή

~

αν η απώλεια

βρει τη θέση της

και εννοώ

μέσα στο ίδιο το σώμα

αν καταγραφεί

και είναι ορατή

όπως το βάζο

που περικλείει

λουλούδια

και προορισμό

έχει μονάχα

τη φθορά

τα στίγματα

θα είναι τμηματικά

μες την ψυχή

ήπιες

γαληνεύσεις

~

είναι απλά επειδή

πρέπει να υπάρχουμε

καθορίστηκε

σε απολήξεις

και μόνο

όσο 

το κέλυφος

ξυπνά

~

επαναλαμβάνεται

σκισμένη μορφή

χωρίς χάσματα

πάνω στα χέρια

που είναι 

το μόνο αντικαθρέφτισμα

το μόνο σημείο 

του νερού

της ήπιας 

ακτίνας

~

μια εικόνα

απελευθέρωσης

μέσα από έναν έντονο

ανυπόφορο

πόνο

αναδεικνύεται

η αδιαφορία θα πάρει

τη γεύση κύματος

να μην ανησυχείς

μόνο θα ακούς

από την αρχή 

σε μετέφεραν

το ίδιο 

θα γίνει

και τώρα

~

επέλεξαν να γεμίσουν

τον χώρο

με τις φωνές τους

θα ζήσω με αυτό

καθώς η οικείωση

φέρνει την προστασία

ο άνεμος ήταν κενός

απ' την αρχή

και η προσπάθεια

μόνο έφερνε

τον ίδιο απόμακρο

να γνέφει

~

η κόπωση φανερωνόταν

ως πλέγμα

αναγνώριζα τις φωνές τους

μόνο ως σύνολο

και οι κυριευμένες αισθήσεις

πριν δεν υπήρχαν

τα μικροσκοπικά νήματα

- είναι αρκετά -

στέκουν δώρο παιδιού

στο μέτρημα 

του χρόνου

~

αυτό που χάθηκε

είχε από καιρό

περάσει μέσα απ' το δέρμα

όταν πλησιάζουμε

και είναι απόγευμα

η μελαγχολία απλώνεται

νησί

και η ενδομήτρια κίνηση

ως τον παλμό

λυμένη

~

το νόμιζα δέρμα

των δαχτύλων

υπάρχει βαθιά

μια γλώσσα

ανασυντίθεται

ως μόνη μορφή

το πέρασμα

της οποιασδήποτε 

κίνησης

νεκρώνει

στο όνειρο

κάτι αν ακουστεί

πληγώνει

~

ακούω τη φωνή

κάποιος άλλος ανοίγεται

εκεί που φεύγουν οι ροές

έρχονται με μια βίαιη απώθηση

ένα βύθισμα

και οι μνήμες του

κρύβονται

στα δάχτυλα

στις μαντικές

σκιές

~

βαθιά τη νύχτα

τα σημεία εξακολουθούν

να πάλλονται

η διαφορά

είναι πως γίνονται αισθητά

καθώς ο χτύπος

δεν έχει φωνή

αντικρυστά 

να στηριχθεί

αν νοιώσουν 

πως είμαι ακίνητος

το κύμα που έρχεται

ίσως χαθεί

ως βλέμμα

~

ο σκοπός δεν ήταν να καταγραφεί

ούτε και να υπάρξει

τώρα

κυκλώνει φωνή με τη μορφή

ήρεμα

στα νερά της

~

ονειρεύομαι

την κουπαστή του πλοίου

ο ορίζοντας

υψώνεται περιορισμένος

τα σχήματα 

θα παραμείνουν σκοτεινά

κύρτωμα 

των δαχτύλων