~

τα πρωινά

είναι καθησυχαστικό

να κοιτάς

το σώμα

ειδικά τις ατέλειες

θυμάμαι

τη νύχτα

αυτούς που χόρευαν

bruit

ως ο κατευνασμός

του δράκου

πετούσε

όμως

ψηλα

στο παγωμένο

νεύμα

~

δεν ειναι κακό

να μιλάς στο πρώτο πρόσωπο

ακόμα και αν η αφή

και στη συνέχεια

η οσμή των χεριών

δεν συμβαίνουν

μέσα σου

η επαφή

με κάτι 

που πάλλεται

ξέχασες 

πως υπήρξε

~

να πεθάνω 

σαν το ζώο

που είμαι

δίχως τις έντονες λέξεις

μόνο αυτές

που περπατούν

στον ύπνο

~

μετά τον ουρανό

είναι το φως;

και αυτό το άγγιγμα

πως απλωνεται

σε δέρμα 

αμφιβίου

πως φερνει

σύσπαση

στη σκοτεινή

θαλάμη;

μόνο με την κίνηση

των χεριών

χωρίς το βλέμμα

η ροή

θα επανέλθει

πάλι

δίχως 

ηχώ

~

τις περισσότερες φορές επικαλούμαι τα χέρια

τα θεωρώ προέκταση ενός ουράνιου φίλου

παρουσία ανάλαφρη

λίγο υγρή

το μόνο σίγουρο 

ήταν ότι είχε ικανότητες

εγγαστρίμυθου

οι διαδρομές πλάταιναν

το σώμα έσβηνε

λεπτό

~

η φωνή του

με δυσκολεύει

το σημείο

από όπου παρατηρώ

δημιουργεί

διαστάσεις

γνωρίζω

η όραση

ως αίσθηση

συνολικά

εχθρεύεται

η κίνηση μόνο

μπορεί να επαναφέρει

το ίχνος

της προηγούμενης

μέρας

ψελλίζει

πάνω 

σε χέρια

~

βαθιά στις παλάμες

τα πρόσωπα 

ψάχνουν να επιστρέψουν

η επανάληψη

καθησυχάζει

ό,τι συνέβη 

στο σώμα

- πάντα το σώμα

είναι συμβάν - 

ξεχνιέται

γιατί το νερό

είναι δισδιάστατο

λεπτό

δίχως τη γνώση

~

τα σημεία

πάλλονται στον θόρυβο

ίσως να τον δημιουργούν

σίγουρα όμως

η ώχρα

της ακτής

δείχνει το παρελθόν

το φως του ήλιου

αναπαράγεται

στο άδειο στόμα

ύπνος

ως το κοχύλι

της μορφής

~

η κρούστα

στο εφαπτόμενο δέρμα

καμία μομφή

αυτός ο τρόπος

ανήκει πια στο παρελθόν

ο νους θα αργήσει 

να το επεξεργαστεί

θα συνεχίσει

να βλέπει

χρώματα

δομές

ροής

στη μυστική

αχτίδα

~

ερμηνεύουμε

την ανάγκη του εντόμου

να προσδιορίσει

τον τόπο

ως αγκαλιά

μητέρας

η δυνατότητα

κίνησης

επισφραγίζει

τη γαλήνη

ο διάκοσμος

μόνο πληθαίνει

εντός

~

η εγγύτητα

έχει μορφή

ομίχλης

σταδιακά

γίνεται αντιληπτή

παρουσιάζεται

ως φωνή

οικείων προσώπων

καθαρά 

σημεία

μένουν τα βότσαλα

πάντα του ποταμού

όχι της θάλασσας

ήχοι πληγής

και 

όψη

~

το συνεχές 

είναι δημιούργημα 

ενός βλέμματος 

που δόθηκε 

την πρώτη στιγμή 

από μητέρα 

ή ήχο 

ακαθόριστο 

αναμειγνύει 

την κίνηση 

δίχως την έλλειψη 

φωτός 

διάστικτο 

στη ρωγμή 

του

~

οι τρυφεροί ίσκιοι

μετριούνται πάνω στα δάχτυλα

πόση πρέπει να είναι

η απόσταση

για να κλειστεί

η φωνή

αυτή που έβρισκε

δωμάτια

ψηλαφητά

και έπειτα

ακουμπούσε

το δέρμα

ως αυγή

ως κέλυφος

θανάτου

~

οι φωνές

απομακρύνονται

η ομίχλη δημιουργεί

τον δικό της χώρο

φέγγει τόσο 

ξεχωριστός

η προστασία

αναδεικνύεται

σε αυτά τα πολύχρωμα

κουτάκια

κάποια κινούν

επαναφέρουν

ως άνοιγμα

της λέξης

~

αυτές οι μορφές

και οι σκιές ακόμη

επιζητούν την προσοχή

νομίζαμε πως με την κίνηση

των χεριών

οι μικροσκοπικές ηλιαχτίδες

αναμειγνύονται

στο ήπιο 

χορτάρι

~

επώδυνο

μόνο όταν υπάρχει

κατασκευή

περιθάλπει

γιατί είναι δημιούργημα

σ' αυτήν

το θραύσμα της τρυφερότητας

ξετυλίγεται

πάντα

ως μοίρα

ο θυμός δείχνει

κομμένα οστά

πάλλεται

πριν την όψη 

~

αν αποφύγεις

την πρώτη σκέψη

θα μπορέσεις

να κινηθείς

ο κόσμος θα

εξακολουθήσει

να είναι

το μεταφερόμενο

πλέγμα

δίχως το ίχνος

της κλωστής

πόδια 

γυμνά

σε 

άμμο

~

όταν ξυπνούσε

άκουγε τα χρώματα

στο μικρό 

γυάλινο ποτήρι

δοχείο

μιας σκέψης

που ακουμπούσε

στο όνειρο

οι υπόλοιποι

προχωρούν

μοιάζουν γαλήνιοι

δίχως συνείδηση

των άκρων

 

~

το διάστημα

ανάμεσα 

στη μέρα και τη νύχτα

είναι παράξενο

στην πόλη

δημιουργεί έναν ήχο

καθόλου συριστικό

που μόνο ακουμπά

και φέρνει

αυτά τα σώματα

ως μια πνιχτή 

ανταύγεια

γυναίκες

που ξεχωρίζουν

πια

~

ό,τι δημιουργήθηκε φτιάχτηκε

μέσα στη λίμνη

τα κλαδιά 

ακουμπούν το νερό

η κίνηση είναι ανεπαίσθητη

αυτό το πρωινό

μέσα στη συννεφιά

τα πλάσματα είναι σχεδόν

προστατευμένα

η μορφή τους

γραμμική

δισδιάστατη 

και ήχος