~

το αγαπημένο παιδί

ακουμπά

τα βλέφαρα

δεν ξέρει

ακόμα

όχι

και εμείς που βλέπουμε

τη διαδικασία

που μάθαμε

την οργή των συννέφων

βαθιά 

μέσα στη θάλασσα

περιμένουμε

μόνο 

αυτό

πληθαίνει

~

όσο και αν θελήσω 

να νοιώσω

η εικόνα φτεροκοπά

επιτρέπει την καθαρότητα

την περιβολή του δέρματος

χωρίς αφή

τις ιδιότητες

υπόμνηση

ονομάτων

~

έλεγε πως είμαστε εικόνες

τρυφερές

χάρτινες

ώστε στο πέρασμα 

να μην απειλούμε

καθόμασταν

χωρίς να κοιτάμε 

την ακτή

μόνο τον ήχο

ημίαγρος

πικρός

αναδυμένος

~

τα μάτια φανερώνονται μέσα από την απώλεια

απ' το σημεό που βρίσκομαι

οι αποστάσεις δείχνουν

τα στίγματα

και όπως μας περικλείουν τα νερά

βαθιά

τα ίδια πρόσωπα

χωρίς φωνή

υπόμνηση

κυματισμένο δέρμα

~

δεν αντιλαμβάνονται
οι χαρούμενες φωνές εξακολουθούν
το σημάδι της βίας είναι χαραγμένο
στη θάλασσα
στο κόκκινο βαθύ σημάδι
τα χέρια απλώνονται
χέρια νεκρών
πώς αποδιώχνουν; 

 

~

στον ήχο του σώματος
ύπνος κενός

ο μαύρος
φύλλα των δέντρων
πρόσωπα βρέφους
ανοιχτό
κύμα νερό
εντάφιο

~

αυτό
ανήκε στο άλλο πεδίο
σημεία ως την υγρή μορφή
πάλι ακουμπάς
μπροστά στο λουλούδι
σταδιακά
πάσσαλοι στο μυχό
χωρίς αισθήσεις
όρμος

 

~

για να ακουστεί το θρόισμα
κάτι χτυπήθηκε βαθιά
ο χρόνος χάιδεψε
λείανε τη μορφή
και τα πρόσωπα συνηθίζουν
τη θέση τους
μέσα σε χέρια
τα σώματά σου είναι μαζί
λεπτό νερό
που σφάλλει

~

ο χρόνος υπάρχει
όταν ο κόσμος είναι οσμή
πότε ακούμπησα εδώ;
στο δωμάτιο της πόλης
στο μόνο δωμάτιο τη στοργής
οι ήχοι θα μείνουν μέσα εδώ
αιχμές
όσο στο βάθος
όψεις

~

κοιτούσαμε
μες τη μορφή του ζώου
πάνω απ' το έδαφος
ιριδισμός
σπορά κλειστού στο χάδι

~

οι στενοί δρόμοι
βοηθούν την ικανοποίηση της επιθυμίας
το περπάτημα προστατεύει
και τα πρόσωπα βρισκονται στην πλευρά
του νερού

 

~

στο συνεχές
ακούστηκε ο βόμβος
ο εγκλεισμός
θα έφερνε τη σωματική επαφή
το ίδιο χαράσσεται 
μέσα στα δάχτυλα
κοιτά μπροστά
όσο αναπτύσσεται
όσο λεπτή
μακραίνει

~

στο πέρασμα
τα δάχτυλα μπορούν να σχηματίσουν
το σχήμα του αέρα
η ενόχληση παρουσιάζεται ως κίνηση του σώματος
την ώρα του θανάτου
δεν ξέρω
όμως νομίζω
μόνο ακούς

~

έσβησε
οι ακανόνιστες γραμμές συντείνουν στο πλέγμα
τρέχουν
δε συνειδητοποιούν την ύπαρξη του σώματος
συνήθισα την απόσταση
κλειστή
στάζει παγιωμένη
τώρα
μόνο
επιθυμώ

~

ένα μικρό βάρος έφυγε
ο κόσμος μοιάζει να αφουγκράζεται
μπορώ να κινηθώ
το τεχνητό φως αναπαράγει ήχους βροχής
περιφερόμενος
όσο τα μάτια
εντείνουν

~

θα υποχρεωθεί να κινηθεί
μέσα στα βλέφαρα βαθαίνει
μαντεύεται
απ' τη μικρή ακτή
εκείνη που το συναίσθημα
έλειπε
οι ήχοι είναι το μόνο ζωντανό
κρύβουν ροή
και όψη

~

η μέρα χάθηκε
ανάμεσα σε κτίρια
η χειμερινή σκιά απλώθηκε
πλοκάμια
λέξεις υγρές ή σκόρπιες
τα νερά φέρουν τον εαυτό τους
άχερες μάνες 
και λεπτές
επίπεδες εντός μου

~

πρέπει να δείχνω την πλευρά
σφηνωμένη
στο ρίζωμα του τοίχου
η υγρασία πλάθει
ο καθρέφτης να μην έχει κενό
τρεις άνθρωποι μόνο περνούν
ως σύρματα της όψης

 

~

η μηχανικότητα επαναλαμβάνεται ως ήχος
τη νοιώθω υγρή
συχνά βλέπω το σώμα να περιπλανιέται
το ύψος είναι ελεγχόμενο
αναρωτιέμαι για τις επόμενες μέρες
είχα ζητήσει να τοποθετήσουν καθρέφτες
στην έκκριση
της όψης

~

το νερό καθορίζεται από το όριό του
το φως δεν πονά το δέρμα
οι σκέψεις συγκαλύπτουν τους βράχους
όταν θα ξαναδώ 
να είναι ανάμνηση
κάθετος
στο μολυβένιο αγγείο