~

μόνο το βλέπω

παρά το ότι 

το άγγιγμα και η οσμή του

ήρθαν πιο νωρίς

όταν μου ζητηθεί

θυμάμαι

μόνο το χρώμα

η άλλη κίνηση

πλέει

ως μορφασμός

~

είναι τόσο σκληρή

η εικόνα

παρουσιάζει 

ανάγλυφα

τα πάθη

ότι ξαναγυρνάς

σε συγκροτεί

η αφή 

δεν είναι πια 

τρομακτική

όσο ακουμπάς

θα νέμεις

~

στα δάχτυλά σου

είπε

εκεί που εφάπτεται

το δέρμα 

της παλάμης

οι ίσκιοι

μαζεύονται

το βουητό τους 

είναι πραγματικό

αν αφεθείς

θα το ακούσεις

θα δεις 

νερό

δεν θα σε

νοιάζει

πλέον

~

το διαφανές φως

το είχε 

νοιώσει

όταν η μητέρα

πέρασε 

στο δωμάτιο

βλέμμα

στο μαύρο στίγμα

ατάραχος

όλο πιο γήινος

όλο πιο σταθερός

~

η απέραντη διαδρομή

διαθλά

αναπαράγεται

δεν ξέρει ακόμα

λέξεις

και όμως θα έρθει

θα είναι

μέταλλο

φωλίτσα

των δερμάτων

~

χωρίς τη γραμμή

τα μάτια 

κέλυφος

έπειτα δέρμα

πάλλεται

δίχως

νεκρού

τη μνήμη

~

ξεκινά από μια διάθεση

μια στάση του σώματος

εφάπτεται

τα εντομάκια 

αισθάνονται οικεία

το αγνοούν

το κέλυφος

τα μάτια σου

ως κέραμος

μεταλλικά

στη σήψη

~

το πέρασμα 

έκανε τον ήχο της πόλης

σταθερό

τα παράθυρα των θεατών

ξεκίνησαν

να σβήνουν

θα κρατηθώ

η αφή

κρύβεται

δισδιάστατη

ως πλέγμα

~

περπατώντας

στην αμμουδιά

η μέγγενη έσφιξε

δεν είναι πια πρωί

ξεκίνησε

και έτσι τα χέρια 

συγκρούονται

δίχως να βρίσκονται 

ποτέ εκεί

η ομιλία

άρρυθμη

ήπια

στην πληγή 

της

~

με ήχο

αυτή είναι η μόνη

αντίληψη

βουβωνική

το φως εξαπατά

πάλλει τα δάχτυλα

στην άκρη τους

η γνώση

~

η φωνή

μπορεί να διαπεράσει

το κέλυφος

να αγγίξει

τον μαλακό

ιστό

ονειρικά

ως ενυδρείο

που πάλλεται

το πλάσμα

θα βιώσει το όριο

γατί γνωρίζει

πως η τροφός

θα έρθει

την καθορισμένη

ώρα

η πειθαρχία

θα λάμψει

ακούσια

ως

περισυλλογή

~

τα πρωινά

είναι καθησυχαστικό

να κοιτάς

το σώμα

ειδικά τις ατέλειες

θυμάμαι

τη νύχτα

αυτούς που χόρευαν

bruit

ως ο κατευνασμός

του δράκου

πετούσε

όμως

ψηλα

στο παγωμένο

νεύμα

~

δεν ειναι κακό

να μιλάς στο πρώτο πρόσωπο

ακόμα και αν η αφή

και στη συνέχεια

η οσμή των χεριών

δεν συμβαίνουν

μέσα σου

η επαφή

με κάτι 

που πάλλεται

ξέχασες 

πως υπήρξε

~

παρατηρώ

το βρέφος

πόσο 

αρμονικά

στρέφει 

τα χέρια

οι κύκλοι

σχεδόν

εφάπτονται

το βλέμμα

αποκαλύπτει

το ποτάμι

έτσι θα είναι

από εδώ

και μπρος

μελάνι

νερού

ως 

σήψη

~

μια ψεύτικη αίσθηση

διαχώρισε το σώμα 

είπα μόνο το όνομα

και χάθηκα στη θύμηση 

των υδρατμών 

όταν ήμουν παιδί 

αγαπούσα 

την καθαρότητά τους

το

έμαθα 

πάντα 

θα φεύγουν 

~

ακουγονται οι φωνές

και χωρίς να το πω

είναι παιδιά

γνωρίζεις

το πέρασμα

το γεμάτο

χαλίκια

μετά το δέντρο

μετά την ύπαρξη

που αναμειγνύει

τα φύλλα

σε θρόισμα 

ψυχών

~

είναι αγαπημένο

το ίχνος

γιατί αναπαράγεται

ξεθυμασμένο

η εμπειρία 

γίνεται

γραμμη

και τα βήματα

δεν ακούγονται

παρά μόνο

στο δέρμα

το ξεκίνημα της σιωπής

έρχεται

κάθε αυγή

όταν απλώνει 

τα χέρια

κολυμβήτρια

πάντα

της πιο

εφήμερης

στιγμής

~

η εικόνα

εκείνου

που κινεί τα χέρια

στην άκρη 

του δρόμου

στην επίπεδη βλάστηση

πολλαπλασιάζει

το όνειρο

κάθε φορά

είναι η υφή στα δάχτυλα

που αναπαράγει

και κυρίως

κρατά την εγρηγορση

όλο το σώμα

ήδη

ήχος

ως άνοιγμα

παλμός

~

στον ύπνο σου

βλέπεις την όχθη

η οσμή ακουμπά

την ίνα

τα δρομολόγια των νερών

είναι ξανά 

στο πλέγμα

ο ήχος

μόνο λαρυγγισμός

δίχως παιδί

της πρώτης αγκαλιάς

~

ο άνεμος

κλυδωνίζεται

αλλά πρέπει

να σηκωθείς

ξημέρωμα

μετά τα νερά

τραβιούνται

και η μέρα 

είναι γράφημα

μια πανοπλία 

χωρίς

οπή

αναπνοή

του ρόγχου