~

τα μεσημέρια στην άσφαλτο, ο κόσμος ξαναγεννιέται

άφησα ξένους να με οδηγήσουν

από εκεί που έρχομαι

οι άνθρωποι φωνάζουν

εδώ, έχει τον μονότονο ήχο

το σώμα γαλήνεψε

αυτό άκουσα

και τίποτ' άλλο

τα μάτια μαζεύτηκαν σε μια γραμμή

~

οι κραυγές του ύπνου
είναι το γέλιο του πολλές φορές
δεν ακούω
τα χέρια σβήστηκαν στην ψυχή
μικρός μου έλεγες
είναι ο τρόμος της τροφού
είναι ο τρόμος
στέκω βουβός μπροστά σου