~

είναι αγαπημένο

το ίχνος

γιατί αναπαράγεται

ξεθυμασμένο

η εμπειρία 

γίνεται

γραμμη

και τα βήματα

δεν ακούγονται

παρά μόνο

στο δέρμα

το ξεκίνημα της σιωπής

έρχεται

κάθε αυγή

όταν απλώνει 

τα χέρια

κολυμβήτρια

πάντα

της πιο

εφήμερης

στιγμής

~

τις περισσότερες φορές επικαλούμαι τα χέρια

τα θεωρώ προέκταση ενός ουράνιου φίλου

παρουσία ανάλαφρη

λίγο υγρή

το μόνο σίγουρο 

ήταν ότι είχε ικανότητες

εγγαστρίμυθου

οι διαδρομές πλάταιναν

το σώμα έσβηνε

λεπτό

~

τα βράδυα

οι ρωγμές στον τοίχο

απορροφούν την ομιλία

του παιδιού

την επομένη

ο ήλιος καθαρτικός

το χώμα ήπιο

συνοδεύουν

την κίνηση των χεριών

η ματιά 

γαληνεύει

υποτάσσεται 

στο φύσημα

που στρογγυλεύει

τις μορφές

η πρώτη ακτή

μόνο αυτή

σιωπά

 

~

δεν μπόρεσα να κρατήσω

την εικόνα της πέτρας

τη γαλήνη του βλέμματος

σε ήπιους κρατήρες

η αποσάθρωση 

αφήνει ήχο ευγενικό

πάντα πάνω στα χέρια

ακούμπησε

το πρόσωπο

τύλιξε

την οσμή

σου

~

αν κλείνεις τα μάτια

σε κάθε διαδρομή

με σταθερότητα 

και μόνο για λίγο

το εσωτερικό ίχνος

θα παρουσιαστεί

ο κόμβος

θα μαζεύει 

τις λέξεις

όσα τα χρώματα

της ίδιας

φωνής

 

~

ακόμα και τώρα 

επιζητούν

αυτοί που ήταν νέοι

ήταν γονείς

 με ρούχα πολύχρωμα

τα σύννεφα μια διαδρομή φωνής

δίχως λέξεις 

ξεκάθαρες

και οι υπνωτιστές

μόνο οσμή

ως όψη

~

μπορούσε να χαιρετήσει

και αυτή ήταν η φυσική

κατάσταση 

ενός παιδιού

ο ήλιος

τα φύλλα

και η σιωπή που απλωνόταν

κάθε στιγμή μέσα απ' το βόμβο

στο δέρμα μου

η συνεχής ροή

στο πέρασμα

ενός τόπου

 

~

κατάλαβε

ακουμπώντας τα χέρια

πως μπορεί να νοιώθει

την αίσθηση

του ουρανού

και με κλειστά 

τα μάτια

πάντα το έκανε

και η συνειδητοποίηση

έφερε τον βράχο

πιο κοντά

γλυφή νερού

στην πέτρινη 

μητέρα

~

αυτή η επιθυμία

του πόνου

ίσως να ήρθε από την επαφή

συνήθως ήταν άνυδρο

το χώμα

κάποιες φορές πλημμυρισμένο

και ο κόσμος

πράσινος

χλωρός

όμως

δεν μπορώ να προστατεύσω

τα χέρια σου

καθώς κινούνται

καθώς χαιδεύουν

μαθαίνουν

και ματώνουν

είναι οι στιγμές

που ακόμα 

κι αν χαθώ

δεν ξέρω 

αν το χαμόγελο

βλάπτει

το βάδισμά σου

~

καθήσαμε

τα χέρια μας

ήταν κοντά

χωρίς τον πόνο

το κοινό σημείο

που βλέπαμε

έδειχνε σε αυτόν

που γνώριζε

πως κάτι 

είναι πέρα 

από την ακτή

σημείο της γύρης

ακόμα

δεν αναζητά

~

η κραυγή

είναι αποτέλεσμα

του εκκωφαντικού

φωτός

τότε καταλαβαίνω

την παρουσία

των άλλων

πάντοτε

ενοχλητική

τα έντομα

αποθηκεύουν

χρόνο

να μιμηθώ

βαθιά 

μες τις παλάμες

~

η στιγμή του φόβου

ήταν όταν καταλάβαμε

η στιγμή του τρόμου

αυτό που θα έρθει

τώρα, θα επικεντρωθώ

να μεταβιβάσω

και κυρίως με συναίσθημα

με τόση αγάπη 

όσο μπορώ

σε ένα βαζάκι

το σημείο που μικρός

μάζευα το χώμα

για να περάσουν τα 

μυρμήγκια

φίλοι

ψυχές 

και νήμα

ίσως

αυτό

μπορώ

~

αυτό το ίχνος

που με το βλέμμα

επιχειρώ να αγκαλιάσω

ίνα 

που ντύνει 

φως

μέσα στη νύχτα

είναι ευλογία

τόση ασυνείδητη

ροή

βαθιά

όσο και οι φλέβες

~

τα αγαπημένα πρόσωπα

μορφάζουν να κρύψουν τον πόνο

να μην ανακαλύψουμε

- ακόμα όχι -

το βλέμμα που μόνο

να φεύγει μπορεί

τίποτα σταθερό

φερμένο

~

η μαγεία του χρώματος

ακόμα και στο περίγραμμα

έδωσε την κίνηση

καθώς τα χέρια

μετά από αυτό αναζητούν

το πρόσωπο 

δεν είναι οι κραυγές

ξεκίνησαν

απ' την ενθύμησή του

~

τη στιγμή

που η ροή

γίνεται αντιληπτή

απ' το παιδί

ανοίγει ο έρωτας

ψευδαίσθηση

που ακουμπά 

το δέρμα

~

χωρίς στήριγμα

στο πλαίσιο μιας θάλασσας

η εμπιστοσύνη

ακτινοβολεί τα μάτια

δε λυπάται 

την επανάληψη

μέσα απ' το όνειρο

πάντα πριν τη φωνή

όπως συγκεκριμένο

βήμα

~

οι καλές οσμές

αυτές που κρατούσαν

την υπόσχεση

ότι θα παραμείνουμε

ήπιοι αγωγοί

ροής

μπορούν να πληγώσουν

χωρίς δικαίωμα

αντίδρασης

καθώς 

μόνο 

όταν

αγαπάς

χωρίς τον έρωτα

- μόνο όταν αγαπάς

χωρίς τον έρωτα - 

ο χρόνος

χάνεται

ξεσπά

~

η αγάπη 

οδήγησε

στην άλλη πλευρά

να βλέπουμε

τον εαυτό

ως παρατηρητές

εμείς 

το δίδυμο

όπως 

νερά 

την όψη

~

οι πόροι του δέρματος

αναδεικνύονται

μέσα στα νερά

η στιγμή που αρχίζουμε

να βλέπουμε

καθρεφτίζεται

στο όνειρο 

της μακρινήε

φωνής

παρηγοριά

εκείνη

ψηλά

όσο

το 

κύμα