~

κινείται 
κρατώντας τον κύκλο

ξύλο στην επιφάνεια

τόσο νερό 
μόνο φωνές γεμάτο

~

η κλεισμένη οδός
το βλέφαρο

μια διεργασία φυγής
η γεύση

~

το παράθυρο τη στιγμή που τα πράγματα προσπερνούν

η γαλήνια σιωπή
η ακτή
που μου αγγίζει τα δάχτυλα

αφέθηκε

η νύχτα θα έρθει
θα έχει λυγμό
και τρυφερή πνοή

κανονικότητα στη λέξη μιας ερήμου

~

ένα μικρό φως, πάντα αφήνω
να είναι χορογραφία ο ύπνος
ο χώρος να πολλαπλασιάζεται
να δημιουργείται ξανά και ξανά

να υπάρχει το πλαίσιο
υπάρχει

κάρβουνο

ψαράκι
να θηλαστώ

~

η μυρωδιά του δέρματος με ανακούφιζε
στάθηκα απλά

στον ωκεανό ειπώθηκα
ημέρες παιδιών να γνέφουν

~

από εδώ μοιάζει να ταξιδεύει
μ' αυτόν τον βράχο απέναντι μεγάλωσα
τώρα μετακινήθηκα εγώ


δαχτυλίδια
σκέψεις παλιές
λιπόσαρκες

~

αν κλείσεις την εικόνα σ'ένα κουτί
θ'αλλάξει

όχι συχνά

επανέρχεται στο προσκέφαλο και στην αναπνοή

αυτόν τον άνθρωπο εκεί
τον μάντεψες

σ'ενα κασόνι καθισμένος
αδυνατεί

στις χουρμαδιές τα νύχια σου
κρέμονται χάδι

~

ήθελα να κρατήσω την εικόνα της στάχτης
όπως βούλιαζε 
κάθετη
μες τα νερά
τριγυρισμένη
γραμμή και κλίση

χάθηκα στις κουβέντες όμως
και τα χέρια μου είπαν
πως είμαι χαρούμενος εδώ
λίγο να μείνω
ν' αφουγκραστώ

~

Αυτό που είναι να δοθεί στον εαυτό έρχεται με μορφή καλπασμού. στη δυνατή οσμή. Αδιόρατο, κατά τ' άλλα, διαφορετικό από αυτό που περιμένουμε. Χάδι νεκρού πάνω από δέρμα.

στις άκρες των πόλεων

βιομηχανίες

θάμνοι που συναθρούν

 

~

Αν κλείσω τα μάτια, ο κόσμος αποκαλύπτεται. στα τριξίματα των πορτών και στα διανύσματα που είναι πια ξεκάθαρα. Τα παιδιά στα πεζοδρόμια. μόνο μιλούν. Στα δάχτυλα ψάχνω την παρουσία της σκόνης.


κενός

ήταν γλυκές φωνές
οι θλίψεις

~

οκείοι που χάθηκαν
η στρώση στους δρόμους
στο τέλος, τα αντικείμενα έρχονται πιο κοντά

σχεδιάζουν

το γέλιο του πάγου
η σιωπηλή σου γεύση

μια διαδρομή

~

τα πρωινά οι ίνες υπάρχουν γύρω μου

ξεχνιέμαι

είχε και μια άλλη είσοδο το πάρκο
άλλαζε τη βροχή του

~

κάθε σιωπή το δέρμα

ανάπνευσε

τα βράδυα 

τα περισσότερα
έκρυψαν ήδη

~

στο ξύπνημα προσπαθώ να ξεχάσω
τα περαστικά χέρια

ψυχή είδος του γένους

κάθε επανάληψη
τόσο ζεστή

`

νερό
δρόμος της ερμηνείας μας

τραγούδι πασίχαλκο

κάθε σου αγάπη
φέγγει ροπή

`

όταν περνά η μέρα

στην κούραση 
οι λέξεις αλλάζουν

τέθριππα

θλιμμένης βροχής 

ή μάτια

`

η σύνθεση
είναι ασθένεια

τους ίδιους βλέπω

πλάτωμα του νερού
κροκάλες

~

ομιλίες
τα χέρια μου χώμα

προστατεύομαι
απ'την πληγή ακτή

~

παιδί
ομογάλακτο πρόσωπο

κύκλος
στην ανθισμένη γη

~

τα παράθυρα 
κύλησαν

οι λέξεις
μάντεψαν τη βροχή