~

η φύση της βροχής

για να θυμίζει

το πέρασμα στο δέρμα

ποια στέκει

άοσμη

κρυφή

ποια η ανάγκη

να κατανομαστεί

η τερατώδης

νύχτα

~

για μια στιγμή

μπορείς να φτιάξεις

νέες λέξεις

και αυτές να περάσουν

μέσα από δάχτυλα

όπως η κάθε γνώση

μετά να σταθείς

στο περίγραμμα των ματιών

ο θρήνος

να είναι βουβός

και πέπλο 

της κραυγής σου

~

ο φόβος

θα εκληφθεί

ως έλλειψη αγάπης

πάνω σε δέρμα

που θέλει να αφεθεί

τα λόγια 

μόνο κακό 

θα φέρουν

έρχονται από μια όψη

της βροχής

βίας

στοιχείο

γνώση

~

στο πέρασμα 

του κήπου

ξεχνιέται για λίγο

η ενόχληση

αυτό το σημείο

που αποδιώχνει

ξανά φωνές

όπως βρέφη 

στον ύπνο

~

η αλλαγή στην οσμή

δημιούργησε το όνειρο

ο σύντροφος

κυλά 

κενός

βλέμμα

ισχνού

νερού

δρόμος

μορφής

κλεισμένης

~

ένοιωσα όμορφα 

να μην ασχοληθώ

όσα συμβαίνουν

θέλω να ε'ιναι χνούδι

χάρτινα μικροσκοπικά

~

η διευθέτηση των αντικειμένων

θα σε γαληνέψει

αυτές οι μικρές κραυγές 

των ζώων

στο πέρασμα της όχθης

θα σωριαστούν πίσω απ' το τζάμι

ο χειμώνας θα κρατήσει

υπόσχομαι

φως κέδρινο

ήπιο

στην ακτή

νανούρισμα

στην όψη

~

νόμιζα πως ο ήχος θα καλύψει τα πάντα

πως είναι η αυγή 

και το πέτρωμα

εκεί πάνω στα δάχτυλα

τα μικροσκοπικά 

πολύχρωμα έντομα 

μου έδειξαν την έλλειψη

της λέξης

τώρα χρειάζομαι να στηριχθώ

να δω 

μια ακόμα φορά

το χρώμα

κενό στη θάλασσα

ψυχρό

~

Να προσπαθήσουμε στη διαδρομή. Σ' αυτό το άστρο που κλείνεται και ανοίγει σα φύλλο.

εόρτιο
εόρτιο της κραυγής
ή διχασμένο σώμα

~

είναι οι φωνές που μου δείχνουν 
πως ξύπνησα
και είναι οι φωνές που θέλω
ν' απωθήσω
η σκοτεινιά του θόλου
μπορεί να γίνει τεχνητή
περιμένω ο χρόνος ν' ακολουθήσει
τη διαδικασία
μικρό κομμάτι σώματος
ρίζα κραυγής
στον τόπο

~

μπόρεσα να ακολουθήσω
απορροφούσε
υπάρχουν κόσμοι 
που τα χέρια είναι μάταια
η εικόνα των νέων
στην παραλία
επαναλαμβάνεται
τα πρώτα σκοτάδια
ισιώνουν
επαναφέρουν
βαθιά

~

οι ενέργειες αυτές
είναι ακίδες
απλώθηκαν
και χωρίς να φαίνονται
έκλεισαν το σώμα
πολλές φορές 
πέρασα νύχτα
προστατευμένος σε αυτοκίνητο
η απώλεια είναι κωμική
ήλιος σε χρόνο

~

μόνο με πνίγει
μονοκόμματος θόρυβος που τώρα σταμάτησε
οι άγκυρες της ασφάλειας αποσύρονται
μαζί και η σιγουριά της μορφής
η αλλαγή θα είναι η σήψη
συρρίκνωση
φύλλα
χεριού
το ζεις πριν να συμβεί
σε πνέει

~

δεν είναι πια προφυλαγμένο
είναι μια σκέψη
στην εστία
δεν θέλω πια να πάω
ακούω τα ίχνη μου
στη φωνή
ακούραστα
το πρωινο κυλάει

 
 

~

τώρα να με ακουμπήσεις
τώρα που φοβάμαι να σταθώ και να μιλήσω
σ'αυτό το χώρο
σ'αυτή την οσμή
αναμειγνύεται μαζί μου

φυλάκισέ με 
στη σκόνη

είναι βροχή


 

~

τα νερά εγκλωβίζονται. πρέπει να τα χαιδέψω

το παιδί θα κοιτά
μέσα απ'την ίδια σκέπη

 

~

είναι ο φόβος
ο φόβος και ο φόβος
η λέξη
αδυνατούν να μιλήσουν
οι οσμές μεταφέρονται
η ακτή αντέχει
μόνο στο τεχνητό της φως
μπορώ να σ'ακούσω
είναι μια πρόγευση στάσης
η απλωμένη 
αφή

 

~

τα μέρη με τη σιωπηλή βροχή
μπορεί να σε φοβίσουν
πάλι εκεί, μετρώντας δάχτυλα
και αυτό είναι ένας φόβος

διακριτικά
διακριτικά τα βήματα
άνοιξαν
τη φωνή μας

~

για το ψυχρό δωμάτιο, το κενό, το φλέγον

αυτό που δεν αφήνει 

ν' ακουμπήσει το γνώριμο

σκιά

πέπλο που είναι

πέπλο που φέρει

την ανάσα

οι πόνοι στη βουβωνική χώρα

είναι κενοί



άκριτος

παραδομένος

~

για το ψυχρό δωμάτιο, το κενό, το φλέγον
αυτό που δεν αφήνει 
ν' ακουμπήσει το γνώριμο
σκιά
πέπλο που είναι
πέπλο που φέρει
την ανάσα
οι πόνοι στη βουβωνική χώρα
είναι κενοί

άκριτος
παραδομένος