~

αυτός που φεύγει

έχει την τρυφερότητα

στις κλειδώσειις

στα μέλη που πάλλονται

υγρασία 

μόνο του πρωινού

βλέφαρα

διάφανα

ρητά

 

~

το ταξίδι στη θάλασσα

επαναφέρει το σημείο

μέσα απ' τους ήχους

τη ροπή

θέλω να βρεθώ

ακίνητος

σε στέρεο έδαφος

πυκνός

χωρίς προγόνους

όμως

~

τοποθετώντας τις πέτρες

αυτές τις μικρές

η ανασφάλεια αίρεται

το σημείο βυθίζεται

θα φτιάξω τον κύκλο

θα λυπηθώ

~

η δημιουργία της ήσυχης ρωγμής

πλάθει το χρόνο

σημεία στα δάχτυλα

δεν απειλούν

οι ιστορίες επαναλαμβάνονται

με τη γουργουριστή φωνή

κόπωση

ως αγκαλιά

στο χώμα

~

μικρέ κόσμε, μικρή ρωγμή

η επίκληση έκρυψε

χρειάζομαι τους ήχους

θα χαθώ

δάχτυλα

τόσο κενά

στο ίχνος

 

~

δε σταμάτησε να μιλά

όταν κοιτούσαμε τους χαρταετούς

η νοσταλγία έπνιγε

γλιστρούσε στα μάτια

παροντική

στα ήσυχα βλέφαρα

προτού ο φόβος

λύσει

~

 θυμάμαι συχνά

τα σημεία μέσα από το αυτοκίνητο

τα πλαγιασμένα σπίτια 

τις οσμές

τα πρόσωπα αγγεία

η διασπορά του σώματος

γύρισε μες το χρόνο

νοιώθω το έλαιο 

ακτή

βρέχει 

νεκρά

τα μάτια

~

 όταν τα νερά τραβηχθούν

το κρύο θα έρθει

με μια μορφή απέραντη

η αδυναμία 

θα παρουσιάσει το σώμα

όπως εχθρός

σημάδι 

πάνω στη νέα 

όψη

~

 η ενόχληση 

κυκλοφορεί στο αίμα

επιθυμώ να παράγει

η στάση του σώματος

αποκαλύπτει τον ξένο

τα πρόσωπα

πλέκονται σε θραύσματα 

χαρτιού

επιθυμώ

και πάλι

~

 τα σημεία του θόλου

έγιναν εχθρικά

η κλιση θα παραμείνει

και μέσα απ' τα δάχτυλα

οι βροχές 

θα έχουν την μορφή ήχου

το στόμιο 

ως ανάπαυση

είναι νεκρό

~

 δώσε το πέρασμα του κήπου

με μάτια κλειστά

τον ήχο του

οι στάλες μέσα στα δάχτυλα 

θα σε προχωρήσουν

σημεία απόγνωσης

στις λειασμένες

ίνες

~

τα σώματα υπάρχουν ακόμα

στον έντονο ύπνο

τα γυναικεία πρόσωπα

ήταν ξεχωριστά

μεταμορφώνονταν

χάδι 

απ' τη σκιά

που σβήνει

~

 διψασμένος

όπως γεννήθηκε

αυτή την πορεία 

στη ζωγράφισε το δέρμα

μικρά παιδιά

θαυμάζουν τοιχογραφίες

εντός των τάφων

εντός της ήμερης

ζωής

~

τα σημάδια 

αυτά που περιμέναμε

στα δάχτυλα

όταν βρέθηκα εκεί

γνώριζα την εικόνα

και απ΄ τους ανθρώπους

θυμάμαι τα μέτωπα

μάτια

όσο σβηστά

θαμμένα