~

μεγάλες εικόνες στις φωτιές
τόσο απλό και χάθηκε
αν δεν χαθεί
η εικόνα του κόσμου θα είναι η ίδια
θα πλεύσεις
μαζεύουν
ίσως μιλούν
ήσουν το ίδιο σώμα χτες
ήσυχος 
κόσμος
πίσω

~

το πέρασμα των νερών είναι μηδαμινό
χτες μιλούσαν άνθρωποι
σίγουροι για την επιφάνεια του σώματός τους
δέρμα, μαλλιά, εκκρίσεις
το δέρμα αγκάλιαζε το δέρμα
κοιτούσα

η εσωτερική
αφή

~

οι επιθυμίες ήταν υπαγορευμένες
μπορώ να αιωρηθώ
και να δω το παρελθόν
έξω από το παράθυρο
τα χρώματα είναι πιο απαλά
και η οσμή διαφεύγει
ακόμα κι αν απλώσω τα χέρια
η ροή των πραγμάτων είναι γρήγορη
αυτοί που έφυγαν
σπλάχνα
ματιές
εικόνες

~

οι καθηλωτικές σκέψεις
είναι το σπίτι σου
σε επαναφέρουν σε ήρεμα νερά
να αποδεχθείς τη ροή του βούρκου
ο άνθρωπος είναι το κέρινο ομοίωμά του
κάθε μέρα το φτιάχνει
αναίτιος
με ξυλάκια
και φώτα του δρόμου
αυτοκίνητα που φεύγουν με ταχύτητα
χωρίς μουσική

~

η γυναίκα απλώνει τα πόδια
είναι ρωγμή
στέκεται
και μορφάζει
ήρθαν ξανά 
τα μικρά μάτια
τα γέλια
και η θαλπωρή μιας πρώτης στιγμής
η ώρα χάθηκε
πίσω απ'τα δέντρα
δρόμοι

~

είναι από άλλο σώμα
βρέθηκα εδώ
για να ανασάνω
να σκεφτώ 
το καλοκαιρινό λιβάδι

χρόνος είναι τα έντομα
όπως περνούν
και μένουν
τα χέρια
για να χαθεί το πρόσωπο

ακόμα ανήλικος
βουβός

~

μια όψη ασφάλτου
και φωνή
πάντα τα ταύτιζα
και πάντα ήταν ορίζοντας ανοιχτός
πότε μιλήσαμε
κάθετα τώρα
κάθετα και μυστικά
οι πυρετοί παιδιών
ορίζουν όρια
ήλια χαρτιά
δεμένα