~

οι πέτρες στον δρόμο

ήταν

το σημείο προσέγγισης

με το κουλουριασμένο σώμα

τα δάχτυλα

που αγαπούσαν

την οσμή

θα παραμείνουν

ακόμα και τώρα που η σκόνη πληθαίνει

στην πρώτη

βροχή

 

~

νομίζω

πως ζητήθηκαν

όταν βρισκόσουν

εκεί

η οσμή του σύννεφιυ

και κάποιες φορές

τα βήματα 

στον χωμάτινο

τύμβο

παρηγορούσαν

τώρα

το χέρι περνά

καμπή

πάνω στον τοίχο

~

θέλω να προχωρήσω με αυτά που τώρα έχω

όπως μου λένε

είναι τα δάχτυλα της παιδικής ηλικίας

γιατί 

σχεδόν

πριν έρθει η βροχή

ακουγόταν ο χτύπος

η μέρα χρωματιζόταν

και τα δέρματα των ανθρώπων

έφερναν

την οσμή

~

αυτοί που στάθηκαν

και ψιθύρισαν

μπορεί να είναι

ανάμνηση

από τη χώρα

που ο θάνατος

ήταν αχνός

υπόμνηση

και όχι τις μέρες

της βροχής

μόνο

τις άλλες

~

τώρα, ο χώρος

γέμισε από τη γνώριμη φωνή

το παιδί

θυμάται χέρια πάνω σε φύλλα

στην ησυχία 

του πρωινού

τη σιγουριά

της θλίψης

~

είναι στην κίνηση

των χεριών

που η απόφαση

να αποσυρθείς

πληθαίνει

τα χρώματα

στους βώλους

θυμίζουν 

την έλλειψη

τα ψυχρά

- σημάδια

του ουρανού - 

δεν κρύβουν 

το αίμα

μόνο περνούν

κραυγή

όσο

το 

νήμα

~

τα περισσότερα όνειρα

έχουν τη μεταφορά

σωμάτων

παθητικά

αιώρηση

ως το κενό

και δάκρυα

φωνές

νερών

πάνω 

σε 

σχήμα

~

να ακουμπήσει

η αιώρηση να μη χαθεί

ακόμα και αν αυτό

είναι όνειρο

χωρίς ζωή

μόνο να φέγγει

ακόμα

~

όντα μιας άλλης τάξης

στοιβαγμένα

με τα μάτια κλειστά

η ενόχληση σήμερα

έχει τη μορφή

απρόσκοπτων κύκλων

θα περιμένω

και χωρίς το αίμα

θα είμαι ξανά μορφή

ο υδρατμός

που ρέπει στην αφάνεια

~

στο όνειρο

έμοιαζαν πέδιλα

η μηχανική κίνηση

η μη επαφή

με το κρυμμένο χώμα

λάμπει

πάνω σε μάτια

και στις μικρές κλωστές

γραμμή 

ως ύαινα

πυκνός

~

τα κλουβιά ήταν κομμάτια της παιδικής ηλικίας

τώρα τα κρύβουν

η ρωγμή εμφανίζεται

χωρίς να συνδυάζεται με πρόσωπα

μόνο ζητούν

στην υγρασία του βυθού

 

~

τα νησιά απλώνονταν
και ήταν βουνά
η περιστροφή κρατούσε τον ήχο
απόγευμα
λάδι στο πλέγμα 
της φωνής
οσμή νερού 
στο χάδι

~

μπορείς να αφήσεις
το κενό σώμα δεν έρχεται
δόθηκαν
και τώρα ο δρόμος
παίρνει μορφή
ακούω
θα συντροφεύουν για καιρό;
κάποιες φορές 
ο άνθρωπος
το μένος
της ασφάλτου

~

μπορώ να παρατηρήσω τις διαδρομές
θυμάμαι το φως στο δωμάτιο των παιδιών
δεν έσβηνε ποτέ
τα σχήματα του σώματος
συχνά 
ξυπνούν τα λεπιδόπτερα
όλοι μας καίμε
όλοι κοιτάμε
ανατολή

~

τις περισσότερες ώρες
παρατηρούσε την πηγή
το εξάνθημα επανέρχεται
οι άνθρωποι αγαπούν να μετρούν
θυμίζουν ζωάκια
μικρά κλαδιά
ο εναγκαλισμός
εντείνω