~

ακούμπησέ μας μαλακά

στα φύλλα του αμπελιού

θα ξαναβρούμε - μόνοι μας -

τον ήχο μητέρας

ίδιος

όπως θροίζουν

ίσκιοι

~

σ' αυτό το σημείο
υπάρχει νερό που στέκει
χωρίς οσμή
το βλέμμα θα μείνει χαμηλά
άμορφο στη ρωγμή του

~

μπορείς να αφήσεις
το κενό σώμα δεν έρχεται
δόθηκαν
και τώρα ο δρόμος
παίρνει μορφή
ακούω
θα συντροφεύουν για καιρό;
κάποιες φορές 
ο άνθρωπος
το μένος
της ασφάλτου

~

έδυε
γίνονταν πιο πυκνή
η εικόνα θυμίζει
τους δύο ορόφους
το σώμα που μεταφέρεται
και κλίνει γερτό
αν μπω εδώ
η οσμή έχει αλλάξει
φως και σιωπή
στιγματιστά
κρύβει το ξύλο
ακόμη

~

στη διαδρομή αυτής της σιωπής
και ακόμα μαθαίνουν
μαθαίνουν το σώμα μου
χώρους που σκοτεινιάζουν
με τρόπο άκομψο
χάθηκαν οι νεκροί
φέρουν φωτιές
πάλι μορφές
η λύση

~

όταν γεμίσει
ο κόσμος θα αποκαλυφθεί
θα υπάρχουν κενά
και το φως θα ταξιδεύει
στον προστατευμένο χώρο
γνωρίζεις
όταν ο ήχος έρχεται
μέσα από τον υμένα
χέρια μαλάσσουν
νήμα φωνής
εχθρός
τόσο κοντά
και πέρα

~

σκοτεινιάζοντας οι γραμμές γίνονται απόλυτες
οι λεπτομέρειες έχουν τον τρόπο να φανερώνονται
πάλι είναι ήχος
το παιδί κοιτούσε το βράχο
από την τοποθέτηση
ξέφυγε
μικρό ερπετό
αναπαυμένο
ακόμα

~

υπάρχει καιρός που ζω στην πεποίθηση
μαζεύω το σώμα
ο παρατηρητής
είναι κάποιο άλλο είδος

οι απολήξεις μαζεύτηκαν
μητέρα
γελά

~

ήρθα σε επαφή με τη σκληρή αφήγηση
τα πρόσωπα πόζαραν
και περνούσαν
στη μνήμη 
δεν έχει καθρέφτες
το χάδι 
μπορεί να σε κάνει κενό
να επαναφέρει
ο τρόμος 
μαζεύει αυτό που περίμενες
στους κήπους
οι πεταλούδες
ακόμα
μισούν

~

είναι ο δρόμος
της πρώτης αποξένωσης
τώρα η συνείδηση έρχεται
με τη φθορά
είναι οι εικόνες των άλλων
ποτέ η δική μας
και όμως ο δρόμος
είναι αυτός της πρώτης αποξένωσης
δεν καταλάβαμε πως
μόνο το νοιώσαμε
πως κάτι 
μας πληθαίνει

~

το ένοιωσα
το βλέμμα διασταυρώθηκε
ό,τι υπήρχε μέσα
ήταν κενό για τον άλλον
μόνο κοιτούσε
έβλεπε
τους υδρατμούς
να σβήνουν