τις παιδικές σου λέξεις
πυκνά τις συνθέτεις και επώδυνα
σε τρίμματα μπισκότου

κάποιες βραδιές
κρυφοί θεοί 
α-πρόσωποι 
βαδίζουν μες τον ύπνο

Σεπτέμβρης

μέρες που πλέκουν
αφή και ώχρα
στα δάχτυλά μου 
έρχονται
σκιές αναπαυμένες

ηλικιωμένη γειτόνισσα

αυτή η κυρία
με την παράξενη συνήθειά της
να στέκει πάντοτε από την ίδια
πλευρά
μου έμαθε το χρόνο.
στην ίδια θέση καθιστή 
περνά 
μέσα απ'τον ήλιο
μέσα απ'τη νύχτα και μέσα από την αυγή
αδιόρατη α-πορία.

Η υπόδειξη

Είναι τα πρωινά 

που ξέρεις 

ότι είναι η ώρα της παλαιάς πειθαρχίας.

Μέσα στους κήπους έρχεται. 

Τα δέντρα ,οι λέξεις και οι βροχές

μαζεύτηκαν στους βράχους.

Κοίταξε την αναπνοή,

είναι ένας ίσκιος πάλι.

Η διαδικασία

Μια πολύχρωμη μπάλλα 

κατέβαινε το λόφο.

Στη διαδρομή σαν τη σελήνη ,
έχανε τις φέτες.

Όταν στα πόδια μου έφτασε

ήταν μονάχα μια ηχώ.

Η πομπή

Είμαστε ρήματα που θα ήθελαν

να είναι πέτρες πάνω σ'ακίνητα νερά.

Σφίγγες απλές , καυτές , ονειρικές

πάνω στη σκόνη της ερήμου.

Το δέρμα όμως φεύγει στο νερό.

Η πιο μικρή ιστορία.

Πυκνή γραμμή

Μες τους καθρέφτες

χάθηκε

η κέρινη αναπνοή.

Όλα τα γνώρισα εκεί,

το δέντρο και τη χαραμάδα

και το τρενάκι της φυγής,

χρωματισμένο με ξυλάκια και ματιές

μέσα στα δάχτυλά μου.

Ο χορευτής

Τώρα θα την κρατήσω

πιο σιωπηλά την πέτρα.

Όταν ήρθε ο χορευτής

περίμενα τη Δύση.

Έφτιαχνε μικροσκοπικές φωτιές,

τυφλός μέσα στη σκόνη.

Απαλές κινήσεις, μεταξένιες έδειχναν

τα χέρια του μπροστά.

Η θάλασσα όμως ήταν βουβή

και άβυθη στη μνήμη.

Είχε την άγνοια του καιρού,

τη θαλπωρή του μίσους.

Παραφύλαξη

Πάντα μετράω

τις σκιές

κάτω απ'τα δέντρα.

Το φως μ'ανησυχεί

το θρόισμα

μου θαμπώνει τη γεύση

και προχωρώ ψιθυριστά

λέξη τη λέξη

στη σιωπή,

ο μαγεμένος ήλιος.

Η δοκιμασία

Ξεχώρισαν τους δοκιμασμένους

από τους άπληστους

και προχώρησαν σε ευθεία γραμμή.

Αναρωτιόμουν για την παράξενη πειθαρχία.

Μα τώρα απλά

κολυμπάω

στη στολισμένη μνήμη.

Η αιώρηση

Μικρότερος καθόμουν

σε ασημένια βεράντα.

Την ένοιωθα κυματιστή.

Το χρόνο μετρούσα με τα πράσινα

και τα λευκά φανάρια.

Έμαθα να λικνίζομαι εκεί,

ν'αναπνέω τη χάρτινη μορφή μου.

Φυσώ και φεύγει,

κλείνω τα μάτια και αναπολεί.

Κρίνουν από τις επιφάσεις.

Εκεί που αρχίζει όμως η ομορφιά,

τα λόγια κλείνουν.

Το όνομα του παιχνιδιού είναι πληγή

κλειστή και καταμετρημένη,

ως ανεπάρκεια μιας μορφής,

της δικής μου.

Κρίνων ἐν τῆ χορείᾳ τῶν κρινόντων.

Θάνατος   Επ-Αδωνικός

Ο χρόνος των κυμάτων,

κορμοί δέντρων άυλων.

Μοναχικά παρουσιάζονται οι μορφές,

δρυίδες στα μαύρα ντυμένοι.

ταπεινοί και υπομονετικοί νεκροί

κάτω απ'το θόρυβο των κοριτσιών

που χορεύουν μαλακά στου δάσους

τα ξύλινα ερείπια.

Η λέξη

Ας είναι κάτι πιο απλό.

Όχι μια νέα γλώσσα.

Με  ρήματα και λέξεις από το μηδέν φτιαγμένες.

Δε μας δόθηκε αυτή η παγερή ικανότητα.

Ας είναι μια απλή ανάσα .

Ένα ξεφλούδισμα  απαλό,μια ικεσία.

Το μόνο σταθερό ας μείνει εκείνο το  σκαμνί  πάνω στην παραλία.

Αυτό θέλω να μείνει το ίδιο.

Ξεφλουδισμένη λέξη.

Τα απομεινάρια της στον αέρα  να πετούν.

Κλωστές.

Μια γλώσσα με πορτοκαλιές ανταύγειες.

Το δικό μας μερτικό.