~

χωρίς τη γραμμή

τα μάτια 

κέλυφος

έπειτα δέρμα

πάλλεται

δίχως

νεκρού

τη μνήμη

~

ξεκινά από μια διάθεση

μια στάση του σώματος

εφάπτεται

τα εντομάκια 

αισθάνονται οικεία

το αγνοούν

το κέλυφος

τα μάτια σου

ως κέραμος

μεταλλικά

στη σήψη

~

το πέρασμα 

έκανε τον ήχο της πόλης

σταθερό

τα παράθυρα των θεατών

ξεκίνησαν

να σβήνουν

θα κρατηθώ

η αφή

κρύβεται

δισδιάστατη

ως πλέγμα

~

περπατώντας

στην αμμουδιά

η μέγγενη έσφιξε

δεν είναι πια πρωί

ξεκίνησε

και έτσι τα χέρια 

συγκρούονται

δίχως να βρίσκονται 

ποτέ εκεί

η ομιλία

άρρυθμη

ήπια

στην πληγή 

της

~

με ήχο

αυτή είναι η μόνη

αντίληψη

βουβωνική

το φως εξαπατά

πάλλει τα δάχτυλα

στην άκρη τους

η γνώση

~

η φωνή

μπορεί να διαπεράσει

το κέλυφος

να αγγίξει

τον μαλακό

ιστό

ονειρικά

ως ενυδρείο

που πάλλεται

το πλάσμα

θα βιώσει το όριο

γατί γνωρίζει

πως η τροφός

θα έρθει

την καθορισμένη

ώρα

η πειθαρχία

θα λάμψει

ακούσια

ως

περισυλλογή

~

τα πρωινά

είναι καθησυχαστικό

να κοιτάς

το σώμα

ειδικά τις ατέλειες

θυμάμαι

τη νύχτα

αυτούς που χόρευαν

bruit

ως ο κατευνασμός

του δράκου

πετούσε

όμως

ψηλα

στο παγωμένο

νεύμα