επέμενε
για το παιχνίδι
της σκιάς
προσπαθούσα να απαντήσω
μόνο γελούσε
άπλωνε στάχτη
στην πέτρινη
δροσιά
Ένα ημερολόγιο για τις σπασμένες εικόνες , τα θραύσματα και τις αποκομμένες λέξεις
επέμενε
για το παιχνίδι
της σκιάς
προσπαθούσα να απαντήσω
μόνο γελούσε
άπλωνε στάχτη
στην πέτρινη
δροσιά
η πράξη από ποιον
εκπορεύεται;
ξύπνησα με αυτή
τη σκέψη
με πήγε πίσω
όταν συμβαίνει αυτό
προσπαθώ
να κρατήσω
την αίσθηση
γνωρίζοντας
πως η μετάβαση
είναι τα δάχτυλά μου
ίσκιος
που δεν χορεύει
μόνο το βλέπω
παρά το ότι
το άγγιγμα και η οσμή του
ήρθαν πιο νωρίς
όταν μου ζητηθεί
θυμάμαι
μόνο το χρώμα
η άλλη κίνηση
πλέει
ως μορφασμός
είναι τόσο σκληρή
η εικόνα
παρουσιάζει
ανάγλυφα
τα πάθη
ότι ξαναγυρνάς
σε συγκροτεί
η αφή
δεν είναι πια
τρομακτική
όσο ακουμπάς
θα νέμεις
στα δάχτυλά σου
είπε
εκεί που εφάπτεται
το δέρμα
της παλάμης
οι ίσκιοι
μαζεύονται
το βουητό τους
είναι πραγματικό
αν αφεθείς
θα το ακούσεις
θα δεις
νερό
δεν θα σε
νοιάζει
πλέον
το διαφανές φως
το είχε
νοιώσει
όταν η μητέρα
πέρασε
στο δωμάτιο
βλέμμα
στο μαύρο στίγμα
ατάραχος
όλο πιο γήινος
όλο πιο σταθερός