~

περπατώντας

στην αμμουδιά

η μέγγενη έσφιξε

δεν είναι πια πρωί

ξεκίνησε

και έτσι τα χέρια 

συγκρούονται

δίχως να βρίσκονται 

ποτέ εκεί

η ομιλία

άρρυθμη

ήπια

στην πληγή 

της

~

με ήχο

αυτή είναι η μόνη

αντίληψη

βουβωνική

το φως εξαπατά

πάλλει τα δάχτυλα

στην άκρη τους

η γνώση

~

η φωνή

μπορεί να διαπεράσει

το κέλυφος

να αγγίξει

τον μαλακό

ιστό

ονειρικά

ως ενυδρείο

που πάλλεται

το πλάσμα

θα βιώσει το όριο

γατί γνωρίζει

πως η τροφός

θα έρθει

την καθορισμένη

ώρα

η πειθαρχία

θα λάμψει

ακούσια

ως

περισυλλογή

~

τα πρωινά

είναι καθησυχαστικό

να κοιτάς

το σώμα

ειδικά τις ατέλειες

θυμάμαι

τη νύχτα

αυτούς που χόρευαν

bruit

ως ο κατευνασμός

του δράκου

πετούσε

όμως

ψηλα

στο παγωμένο

νεύμα

~

δεν ειναι κακό

να μιλάς στο πρώτο πρόσωπο

ακόμα και αν η αφή

και στη συνέχεια

η οσμή των χεριών

δεν συμβαίνουν

μέσα σου

η επαφή

με κάτι 

που πάλλεται

ξέχασες 

πως υπήρξε

~

παρατηρώ

το βρέφος

πόσο 

αρμονικά

στρέφει 

τα χέρια

οι κύκλοι

σχεδόν

εφάπτονται

το βλέμμα

αποκαλύπτει

το ποτάμι

έτσι θα είναι

από εδώ

και μπρος

μελάνι

νερού

ως 

σήψη

~

μια ψεύτικη αίσθηση

διαχώρισε το σώμα 

είπα μόνο το όνομα

και χάθηκα στη θύμηση 

των υδρατμών 

όταν ήμουν παιδί 

αγαπούσα 

την καθαρότητά τους

το

έμαθα 

πάντα 

θα φεύγουν