~

είναι τόσο σκληρή

η εικόνα

παρουσιάζει 

ανάγλυφα

τα πάθη

ότι ξαναγυρνάς

σε συγκροτεί

η αφή 

δεν είναι πια 

τρομακτική

όσο ακουμπάς

θα νέμεις

~

στα δάχτυλά σου

είπε

εκεί που εφάπτεται

το δέρμα 

της παλάμης

οι ίσκιοι

μαζεύονται

το βουητό τους 

είναι πραγματικό

αν αφεθείς

θα το ακούσεις

θα δεις 

νερό

δεν θα σε

νοιάζει

πλέον

~

το διαφανές φως

το είχε 

νοιώσει

όταν η μητέρα

πέρασε 

στο δωμάτιο

βλέμμα

στο μαύρο στίγμα

ατάραχος

όλο πιο γήινος

όλο πιο σταθερός

~

η απέραντη διαδρομή

διαθλά

αναπαράγεται

δεν ξέρει ακόμα

λέξεις

και όμως θα έρθει

θα είναι

μέταλλο

φωλίτσα

των δερμάτων

~

χωρίς τη γραμμή

τα μάτια 

κέλυφος

έπειτα δέρμα

πάλλεται

δίχως

νεκρού

τη μνήμη

~

ξεκινά από μια διάθεση

μια στάση του σώματος

εφάπτεται

τα εντομάκια 

αισθάνονται οικεία

το αγνοούν

το κέλυφος

τα μάτια σου

ως κέραμος

μεταλλικά

στη σήψη

~

το πέρασμα 

έκανε τον ήχο της πόλης

σταθερό

τα παράθυρα των θεατών

ξεκίνησαν

να σβήνουν

θα κρατηθώ

η αφή

κρύβεται

δισδιάστατη

ως πλέγμα