~

τα πρωινά

είναι καθησυχαστικό

να κοιτάς

το σώμα

ειδικά τις ατέλειες

θυμάμαι

τη νύχτα

αυτούς που χόρευαν

bruit

ως ο κατευνασμός

του δράκου

πετούσε

όμως

ψηλα

στο παγωμένο

νεύμα

~

δεν ειναι κακό

να μιλάς στο πρώτο πρόσωπο

ακόμα και αν η αφή

και στη συνέχεια

η οσμή των χεριών

δεν συμβαίνουν

μέσα σου

η επαφή

με κάτι 

που πάλλεται

ξέχασες 

πως υπήρξε

~

παρατηρώ

το βρέφος

πόσο 

αρμονικά

στρέφει 

τα χέρια

οι κύκλοι

σχεδόν

εφάπτονται

το βλέμμα

αποκαλύπτει

το ποτάμι

έτσι θα είναι

από εδώ

και μπρος

μελάνι

νερού

ως 

σήψη

~

μια ψεύτικη αίσθηση

διαχώρισε το σώμα 

είπα μόνο το όνομα

και χάθηκα στη θύμηση 

των υδρατμών 

όταν ήμουν παιδί 

αγαπούσα 

την καθαρότητά τους

το

έμαθα 

πάντα 

θα φεύγουν 

~

ακουγονται οι φωνές

και χωρίς να το πω

είναι παιδιά

γνωρίζεις

το πέρασμα

το γεμάτο

χαλίκια

μετά το δέντρο

μετά την ύπαρξη

που αναμειγνύει

τα φύλλα

σε θρόισμα 

ψυχών

~

είναι αγαπημένο

το ίχνος

γιατί αναπαράγεται

ξεθυμασμένο

η εμπειρία 

γίνεται

γραμμη

και τα βήματα

δεν ακούγονται

παρά μόνο

στο δέρμα

το ξεκίνημα της σιωπής

έρχεται

κάθε αυγή

όταν απλώνει 

τα χέρια

κολυμβήτρια

πάντα

της πιο

εφήμερης

στιγμής

~

η εικόνα

εκείνου

που κινεί τα χέρια

στην άκρη 

του δρόμου

στην επίπεδη βλάστηση

πολλαπλασιάζει

το όνειρο

κάθε φορά

είναι η υφή στα δάχτυλα

που αναπαράγει

και κυρίως

κρατά την εγρηγορση

όλο το σώμα

ήδη

ήχος

ως άνοιγμα

παλμός