~

το διαφανές φως

το είχε 

νοιώσει

όταν η μητέρα

πέρασε 

στο δωμάτιο

βλέμμα

στο μαύρο στίγμα

ατάραχος

όλο πιο γήινος

όλο πιο σταθερός

~

η απέραντη διαδρομή

διαθλά

αναπαράγεται

δεν ξέρει ακόμα

λέξεις

και όμως θα έρθει

θα είναι

μέταλλο

φωλίτσα

των δερμάτων

~

χωρίς τη γραμμή

τα μάτια 

κέλυφος

έπειτα δέρμα

πάλλεται

δίχως

νεκρού

τη μνήμη

~

ξεκινά από μια διάθεση

μια στάση του σώματος

εφάπτεται

τα εντομάκια 

αισθάνονται οικεία

το αγνοούν

το κέλυφος

τα μάτια σου

ως κέραμος

μεταλλικά

στη σήψη

~

το πέρασμα 

έκανε τον ήχο της πόλης

σταθερό

τα παράθυρα των θεατών

ξεκίνησαν

να σβήνουν

θα κρατηθώ

η αφή

κρύβεται

δισδιάστατη

ως πλέγμα

~

περπατώντας

στην αμμουδιά

η μέγγενη έσφιξε

δεν είναι πια πρωί

ξεκίνησε

και έτσι τα χέρια 

συγκρούονται

δίχως να βρίσκονται 

ποτέ εκεί

η ομιλία

άρρυθμη

ήπια

στην πληγή 

της

~

με ήχο

αυτή είναι η μόνη

αντίληψη

βουβωνική

το φως εξαπατά

πάλλει τα δάχτυλα

στην άκρη τους

η γνώση