Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

~

η συνήθεια έγινε ανησυχαστική
την αντιλαμβάνομαι

περνά από δάχτυλα
μένει το κέντημα ζεστό
ο κόσμος είναι πλήρης
εκείνος ο ήχος που φαίνονταν μακρύς
ήταν ανάσα μόνο

 

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

~

τους αρέσει να περνούν μπροστά μου.  στο νέο μου χώρο ανακάλυψα ότι δεν έχω φωνή.  κίνηση μόνο.  όσοι περνούν, περνούν επαναληπτικά.  τριφίδες και άξονες.  το βλέμμα τους είναι αληθινό.  χωρίς νόημα, αβίαστο, φυσικό.  το τραπέζι με διευκολύνει.  είναι ένα όριο, μια προστασία.  οι ήχοι μαζεύτηκαν

νεογέννητος
μπορεί να χαθεί
τα δέντρα μαντεύουν


  

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

~

ξύπνησα με την παλιά διάθεση
τι ζήτησαν πριν φύγουν
θυμάμαι τα μάτια
την κενότητα του ονείρου
από την ανεπαίσθητη κίνηση των χεριών
καταλαβαίνεις τον φόβο
η πυκνότητα δεν προστατεύει
λίγο πιο πέρα 
όλα είναι άδεια
οσμή
μορφή
με ρέει

 

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

~

τα πρωινά γεμίζουν
είχε περάσματα αυτός ο κόσμος
οι άνθρωποι φεύγουν
είναι αυτό που ξέρουν
και ας νομίζουν ότι είναι σε τόπους
πως στέκονται σε άκρες
ίσια τεχνάσματα, κενά
πλήθος γλυφή
η σκέψη

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

~

τα πρωινά μαζεύονται εδώ
κελύφη
ο φόβος με καθηλώνει
φόβος είναι οι φωνές
των γνώριμων ανθρώπων
και το περπάτημα ακόμα
η αύρα
η ανάγκη τα πράγματα 
να πάρουν το δρόμο τους 
μέσα απ'τον χρόνο
μες τον ωκεανό είμαστε
μας έριξαν σα ψάρια
είμασταν ζωντανοί 
και βλέπαμε
δεν είναι ο θάνατος ο φόβος
είναι 
διαδικασία

 

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

~

τα μικρά τραγούδια έφυγαν

τα στόματα αποκαλύπτουν πολλά

ο δρόμος μάκρυνε
πίσω απ'τα κτίρια
ήταν βαλμένος
έτσι

 

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

~

εσύ, πάντα εσύ με τους φόβους πάνω στα δάχτυλα
τους μετρημένους ίσκιους

τις αποστάσεις τις δημιουργεί το φως
τα έργα είναι κενά
το ίδιο τα σώματα
ο ψίθυρος ενοχλεί
ήταν νανούρισμα
μέσα στην άλλη 
όχθη