Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

~


όταν μου μιλούσε
πάντα σκεφτόμουν ένα μικρό ξυλάκι
στα χέρια

τον κρότο του

στους δρόμους, τα γέλια μας

τόσο πολύ χρειάζομαι τη μελανώδη αίσθηση
αυτό το πέρασμα
και ό,τι έμεινε στο δέρμα να βουίζει


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Όσα γράφονται εδώ, συνομιλούν. Η μη απάντηση , προσπάθεια μη παρέμβασης .Ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.